Prawie 50 mld zł na uzbrojenie z USA do końca 2027 r.

Te opłaty zapewne dotyczą czterech głównych kontraktów, które obecnie realizujemy we współpracy z rządem amerykańskim. Chodzi o zakup 250 czołgów Abrams M1A2 SEPv3, których dostawy zakończą się do końca roku, 32 samolotów F-35, których pierwsze sztuki trafią do naszych Sił Powietrznych jeszcze w tym roku, 6 baterii systemu Patriot, których dostawy rozpoczną się w 2027 r. i 96 śmigłowców AH-64E Apache, których dostawy mają się rozpocząć w 2028 r. Tylko ten ostatni kontrakt wart jest ok. 40 mld zł, a w sumie jest to ponad 100 mld zł.

Korea niezagrożona, choć szczyt zakupów za nami

Nie widać też żadnych oznak jakiegokolwiek zrywania kontraktów zawartych z Koreą Południową. Warto przypomnieć, że latem 2025 r. Ministerstwo Obrony Narodowej podpisało kolejny kontrakt na dostawę 180 czołgów K2 i co kluczowe, tym razem część z nich ma być zmontowana w gliwickim Bumarze-Łabędach – zakład ten uzyska potencjał do remontów i modernizacji czołgów K2.

Dalej realizowane są także dostawy armatohaubic K9, choć wydaje się, że kolejne kontrakty na ten rodzaj uzbrojenia będą zawierane z Hutą Stalowa Wola, która produkuje rodzime Kraby. Z kolei dostawy artylerii rakietowej K239 Chunmoo są wciąż realizowane, a od 2029 r. joint venture koreańskiego koncernu Hanwha Aerospace i polskiej Grupy WB ma produkować pociski CGR-080 w Gorzowie Wielkopolskim. Te projekty także nie zostaną wstrzymane, a na marginesie można zauważyć, że koszt pożyczek na koreańskie uzbrojenie jest większy niż ten w ramach SAFE, z którego będziemy kupować uzbrojenie w przeważającej mierze produkowane przez polski przemysł obronny.

Niezagrożony z polskiej strony jest też kontrakt na samoloty FA-50, choć producent już zgłaszał pewne opóźnienia.

Obecnie można szacować, że czas wielkich zakupów w Korei Południowej się zakończył, ale w USA na pewno w najbliższych latach będziemy dalej kupować sprzęt – chociażby samoloty bojowe. Wypada tylko mieć nadzieję, że wprowadzimy mechanizmy, które pozwolą nam także zarządzać ryzykiem kursowym i korzystać wtedy, gdy dolar jest stosunkowo tani.