Europa chce wspólnej zbrojeniówki, ale wielkie koncerny wciąż się spierają

Jeśli Airbus podtrzyma swoje stanowisko, że nie chce współpracować z Dassault, sprawa jest skończona – stwierdził Eric Trappier, dyrektor generalny firmy Dassault Aviation, podczas konferencji prasowej w ubiegłą środę. Te słowa to kolejny rozdział w epopei Future Combat Air System (FCAS), która oficjalnie rozpoczęła się w 2017 r. wspólną konferencją prasową prezydenta Francji Emmanuela Macrona i ówczesnej kanclerz Niemiec Angeli Merkel. W uproszczeniu chodzi o samolot przyszłości, który jednak będzie częścią większego systemu m.in. współpracujących bezzałogowców.

Ten program to pokłosie wcześniejszego projektu, w który zaangażowani byli jeszcze Brytyjczycy. Oni jednak m.in. w związku z brexitem i własnym projektem realizowanym z Włochami i Szwecją, w przedsięwzięcie francusko-niemieckie się nie zaangażowali. Za to w 2019 r. dołączyli do niego Hiszpanie. Po licznych latach sporów, pod koniec 2025 r. głośno stało się o braku zgody pomiędzy niemieckim Airbus Defence and Space i wspominanym Dassault odnośnie do tego, kto ma zbudować jaką część samolotu przyszłości. Niewykluczone, że w najbliższych miesiącach dojdzie do całkowitego zerwania tej współpracy.

Czytaj więcej

Modernizacja Sił Zbrojnych

Wojna w Zatoce Perskiej może wpłynąć na dostawy uzbrojenia dla Polski

W USA zakontraktowaliśmy m.in. czołgi Abrams, samoloty F-35, ale też baterie Patriot i pociski do nich. Jest ryzyko, że dostawy tych ostatnich mogą...

Pewniejsza, choć bardzo odległa, wydaje się za to przyszłość innego wspólnego projektu, czyli MGCS (Main Ground Combat System), który ma wyprodukować czołg przyszłości. W ten projekt zaangażowane są KNDS Niemcy, KNDS Francja, Rheinmetall i Thales, które pod koniec 2025 r. założyły wreszcie spółkę celową dla tego projektu. Jednak dostawy mają się zacząć dopiero w 2045 r. W międzyczasie najpewniej zostanie stworzony czołg Leopard 3 tylko przez spółki niemieckie, a znając historię, niewykluczone, że to właśnie ten projekt stanie się podstawowym na wiele lat.

Europejska zbrojeniówka potrafi współpracować przy dużych projektach

Mimo tych przykładów kłótni i rozwleczenia projektów w czasie, europejska zbrojeniówka może się poszczycić wieloma kooperacjami, które są sukcesem.

Ostatnio chyba najgłośniej jest o europejskim odpowiedniku amerykańskiego systemu Patriot, czyli francusko-włoskim SAMP/T Mamba, który jest wspólnym produktem Eurosam – joint venture MBDA i Thalesa. Do tej pory korzystali z tego sprzętu głównie Francuzi i Włosi, ale został on dostarczony także Ukrainie, gdzie po początkowych problemach, sprawdza się bardzo dobrze.

Jesienią na taki zakup zdecydowali się Duńczycy, a kilka dni temu telewizja SRF podała, że w związku z dużymi opóźnieniami dostaw systemu Patriot, taka decyzja rozważana jest także w Szwajcarii. Wydaje się, że w związku z amerykańsko-izraelskim atakiem na Iran i uderzeniami odwetowymi Iranu na kraje sąsiednie, które korzystają z systemu Patriot, czasy dostaw pocisków do tych systemów mogą się jeszcze opóźnić. Zapewne w pierwszej kolejności Amerykanie będą uzupełniać własne zapasy. To może być szansa dla SAMP/T, który do tej pory był znacznie mniej popularny niż system Patriot.

Warto też zauważyć, że MBDA to spółka-córka Airbusa, brytyjskiego BAE Systems i włoskiego Leonardo. Można więc zaryzykować tezę, że jest to kwintesencja udanej współpracy przemysłowej europejskiej zbrojeniówki, ponieważ ten koncern jest jednym z najlepszych producentów pocisków rakietowych na świecie – produkuje m.in. dostarczane Ukrainie pociski StormShadow/Scalp.

Czytaj więcej

Opinie Ekonomiczne

Maciej Miłosz: Irańska lekcja dla Polski

Umiesz liczyć, licz na siebie. Dopiero potem na sojuszników. Wojna w Iranie potwierdza, że powinniśmy mieć duże zapasy paliw oraz… silny przemysł z...

Przykładów wspólnych produktów, które zdobywają wielu użytkowników jest więcej. Można tu wymienić choćby samoloty Eurofighter Typhoon, które buduje konsorcjum tworzone przez Niemców, Hiszpanów, Brytyjczyków i Włochów. Choć warto też przypomnieć, że np. wspólna produkcja śmigłowców NH-90 jest często krytykowana, ponieważ ten śmigłowiec okazał się produktem awaryjnym – np. Norwegia zrezygnowała z jego zakupu.